लक्ष्मण शर्मा
म जन्मदा केही कुरा पनि स्थिर थिएन । न देशको अवस्था न त मेरो परिवारको आर्थिक अवस्था नै । देशमा माओवादी युद्ध भर्खर सुरु भएको थियो । देश राजनीतिक अस्थिरतातर्फ अगाडि बढेको थियो । यता हाम्रो आर्थिक अवस्था पनि स्थिर थिएन । नेपालमा तीन खानदानको इज्जत र प्रतिष्ठा थियो । मुख्य बंगाल, पटवारी बंगाल र साहुखलक ।
हाम्रो परिवार साहुखलकको एउटा हिस्सा थियो । त्यो जमानामा पूरा गाउँलाई हाम्रो ठूलो बाबाको नामले चिन्दथे । यो साहुटोलको साइलाको कान्छो छोरो । मेरो परिचय यसरी दिन्थे त्यो गाउँका मानिस । मैले सुनेअनुसार हाम्रो पनि चार पाँच जना काम गर्ने मान्छे थिए रे ! तर त्यो एकादेशको कहानी जस्तो थियो जतिबेला म थाहा पाउने भए । सहरीकरण र सुविधा खोज्दै मेरा बाआमा पनि आसाम हुँदै दाङ झर्नु भएको थियो । त्यो बेला साहुखलक उहाँहरुसँग पैसा टन्नै थियो रे तर विलासिताको जीवन र गलत मान्छेसँगको उहाँहरुको भेटले गर्दा अधिकांश पैसा सकिएको थियो रे । जे जति बच्यो त्यो जोडेर उहाँहरुले केही वर्ष त्यसको भोग गरी यो संसार छोडेर जानु भयो । अहिले मेरो काँधमा त्यो विरासत र इज्जत फर्काउने जिम्मेवारी आएको छ तर कसरी ? यो वैश्य युगमा मसँग विकल्प ज्यादै कम छन् ।
सन् ज्ञढढछ र त्यसपछि जन्मिएका म जस्ता हजारौँ नेपाली युवाले देशको अवस्था र विभिन्न कालखण्डमा भएका राजनीतिक परिवर्तनलाई नजिकबाट देख्ने र भोग्ने अवसर पायौँ । कतिपय राजनीतिक आन्दोलनमा म आफै पनि सरिक भएको छु । देशमा यो व्यवस्था ठिक भएन यो व्यवस्था आयो भने जनताले अधिकार र न्यायको महसुस गर्न पाउँछन् भन्ने स्कूलिङ मलाई गराइएको थियो सोही अनुरुप म पनि २०६२ ÷०६३ को १९ दिने जनआन्दोलनमा सरिक भएको थिए । त्यो बेला बच्चै थिए । जिन्दाबाद र मुर्दाबाद, फलानो चोर देश छोड भन्दै कराउँदै हिँडियो । अहिले बुझ्दैछु को चोर रहेछ, को देश छोड्नु पर्ने मान्छे रहेछन् भनेर ।
राजनीतिक रुपमा म लेफ्ट अफ सेन्टरमा बस्न चाहने मान्छे हुँ । समाज हिजोभन्दा आज र आजभन्दा भोलि समृद्धिको मार्गमा अगाडि बढ्नु पर्छ र जनताले समानता र न्यायको महसुस बराबर रुपमा गर्नु पर्दछ भन्ने मान्यता बोकेर हिँड्ने म जस्तालाई के थाहा राजनीतिको रङ ग्रे हुन्छ भनेर । मैले माओवादी युद्ध, राजाको शासन र गणतान्त्रिक शासन व्यवस्थालाई नजिकबाट देख्न र भोग्न पाए । जुनसुकै व्यवस्था आए पनि जनताको अवस्थामा किन परिवर्तन आउन सकेन भन्ने प्रश्नले हमेशा म जस्ता हजारौँ नेपालीलाई घचघचाउँन्छ होला ।
देशमा अवस्था परिवर्तनको राजनीति गर्छु भनेर आएकाहरुसँग केही आशा बाँकी थियो तर अहिले फेरि अर्कै नारा लगाएर देशलाई अस्थिर बनाउन खोजिँदै छ । हाम्रो देशलाई विभिन्न एजेन्डा र नारा दिँदै आखिर कसले पेन्डुलम बनाउन खोज्दै छ भन्ने कुरा अब सारा नेपालीले बुझ्न र राजनीतिक रुपमा सचेत भई भोटको माध्यमद्वारा त्यस्ता तत्वलाई परास्त गर्न आवश्यक छ । हामीसँग दुईवटा विकल्प छन् । पहिलो दल होइन मत परिवर्तन गर्दै देशमा अवस्था परिवर्तन गर्न सक्ने व्यक्ति छान्ने, दोस्रो सडक संघर्षद्वारा यी पापी र भ्रष्ट नेतालाई यहाँबाट लखेट्ने ।
हामी अब गर या मरको अवस्थामा नजाने हो भने देश विस्तारै सकिँदै जान्छ र हाम्रो टाउकोमा ऋणको भार थपिँदै जान्छ । यिनीहरुले गर्ने भ्रष्टाचारमा हामीलाई ऋण बोकाउँदै छन् । हामी बलियो र समृद्ध नभएको कारणले गर्दा नै हो विदेशीले हामी माथि खेल्ने । उनीहरुलाई थाहा छ हाम्रो नेताको कमजोरी के हो भनेर । उनीहरुले त्यही कमजोरीमा टेकेर हामीलाई सधैँ अस्थिर बनाउँदै आफ्नो फाइदा लिन्छन् ।
देश बिग्रनुमा तपाईँ हाम्रो पनि दोष छ । हामी अलि व्यक्तिवादी स्वार्थ बोकेका नेपाली हौँ । हामीलाई देश होइन हाम्रो स्वार्थ पूरा गरिदिने नेता वा पार्टी चाहिएको छ । त्यही स्वार्थको कारणले गर्दा हामी सधैँ पार्टीको झोले भएर उसको गुणगान गाउन थाल्छौँ । नेताले हाम्रो सीमित स्वार्थमा टेकेर असमित फाइदा लुट्दै देशलाई कंगाल बनाएको छ । आज नेपालमा नागरिक समाज ,पत्रकार, पुलिस प्रशासन, अधिकारकर्मी, बौद्धिक व्यक्ति यस्ता अनेक–अनेक संस्थाभित्र वा व्यक्तिभित्र व्यक्तिगत लोभ भएका मानिसको कारणले गर्दा नै उनीहरुले हामीमाथि राज गरेका हुन् ।
आजको सूचना प्रविधिको जमानामा हामीसँग हजारौँ तथ्य र प्रमाण छन् कि देश कसले सक्यो भनेर । म त्यो प्रमाण र तथ्य यहाँ दिन चाहन्न । म यति मात्र भन्न चाहन्छु कि अब हामी सचेत भएर निर्णय गरौँ । हो, लोभ र स्वार्थ त्याग्न गाह्रो छ । पैसा र अवसरको मुख कालो हुन्छ तर कति दिन हामीले हाम्रो आत्म बेच्दै आफ्नो स्वार्थको कारण देशलाई अस्थिर बनाउने ?
नेपालको राजनीति मुख्यत चार किसिमले चलेको छ । पहिलो– दलाल र पुँजीपति वर्ग, दोस्रो –अन्धभक्त कार्यकर्ता, तेस्रो–विदेशी शक्ति र चौथो –सचेत वर्ग । अब यो देश सचेत नेपाली नागरिकले चलाउनु पर्दछ । त्यो चाबी तपाईं हाम्रो हातमा छ । आज हेर्नुस् त काठमाडौं, धरान र धनगढीका जनताले आफ्नो सचेतनाद्वारा फेरिदिएको निर्णयले देशलाई कति फाइदा भएको छ । हामीले आफ्नो स्वार्थ त्याग्न सक्ने रहेछौँ भन्ने यो महान उदाहरण होइन र ? अब भन्नुस् मेरो देश को आए बन्ने हो ? यो लेखको उद्देश्य सचेतना जगाउने र जागरुकता ल्याइदिने मात्र हो । सूचना त तपाईँ हामीसँग छँदै छ नि देश कसले सक्यो भनेर । अब देश को आए बन्ने हो निर्णय तपाईँ हाम्रो हातमा छ प्रिय पाठक ।