गुरुप्रसाद शर्मा रेग्मी
गुरुपूर्णिमाको पावन अवसरमा दाङका सामुदायिक तथा संस्थागत विद्यालयहरुले गुरुकुलको मौलिक संस्कारलाई उजागर गर्ने कार्य गरेका छन् । यस्तो कार्य नमनयोग्य र प्रशंसा गर्ने पर्दछ । आगामी दिनहरुमा यो परिवारले यस्तै गुरुकुलका मौलिक कार्यहरुलाई उजागर गर्ने र शैक्षिक स्तरलाई मौलिकताकै आधारमा शैक्षिक स्तरको उन्नति र प्रगति गरेर राष्ट्रिय, अन्तर्राष्ट्रियस्तरमा आफ्नो अलग पहिचान बनाउन सफल होस् भन्ने शुभभाव व्यक्त गर्दछु ।
यो गुरुपूर्णिमाको पावन दिनले गुरुलाई ब्रह्मा विष्णु महेश्वर त्रिदेवताको रुपमा हेर्ने सम्मान र आदर गर्ने हाम्रो संस्कार, संस्कृति, मूल्य, मान्यता र परम्पराले फाटेको टालो हालेको अङ्गप्रत्यङ्ग देखिने जरौरीको रुपमा लिएका नयाँ–नयाँ परिधानहरु फेरेर आफूलाई सभ्य र सुसंस्कृत भएको देखाउने होडबाजीको मानसिकताले गर्दा हामी कठपुतलीजस्ता हुन गएका छौँ ।
हाम्रो देशको शिक्षा, स्वास्थ्य, धर्म, राजनीति कुनै पनि क्षेत्रमा आफ्नो मौलिकताको केही प्रतिशत पनि रहन नदिएकाले सबै क्षेत्रमा विकृति र विसङ्गतिले मौलाउने अवसर पाएको छ । यस्ता लथालिङ्ग र भताभुङ्गको अवस्था र व्यवस्थाले देशको विकास र निर्माणका सबै कार्यहरु राजनीतिको षड्यन्त्रतन्त्रको बन्दी बन्न गएको अवस्था छ । यस्तो षड्यन्त्रतन्त्रलाई मुकदर्शक भएर हेर्नुपर्ने कस्तो विडम्बना हो ?
मानिसलाई मानव बनाउने, नयाँ–नयाँ बुद्धि र विवेक दिने शिक्षा स्वास्थ्य, धर्म नै भएको कुरामा कसैको विमति हुन सक्दैन । तर यिनलाई परिस्कृत र परिमार्जन गर्ने र व्यावहारिक बनाउने महत्वपूर्ण कार्य राजनीतिले गर्नु पर्दछ ।
वर्तमानको परिवर्तन परिस्थितिले गर्दा यस्तो गहन जिम्मेवारी लिएको राजनीति व्यावसायिक र व्यापारिक बनेर आयआर्जन गर्ने एकमात्र लक्ष्य राख्ने मानसिकताले गर्दा सबैभन्दा राम्रो र लाभ आर्जन गर्ने स्रोत राजनीति बनेकाले सबै क्षेत्रका मानिसहरुले आफ्नो व्यवसाय त्यागेर राजनीतिलाई नै व्यवसाय बनाएर सम्मिलित हुँदै गए र राजनीतिलाई नै रणक्षेत्र बनाएको यो अवस्थामा भएका सम्भावनाहरु पनि ओइलाउँदै गएका छन् ।
हामी नेपालीले सन्तान जन्माउन जाने पनि आफ्नो संस्कार दिन सकेनौँ । जसले गर्दा हाम्रा सन्तानहरु आफ्नो संस्कार र संस्कृति छाडेर अर्काको संस्कार र संस्कृतिमा रमाउन थालेको अवस्था छ । यो अवस्थामा नेपाल र नेपालीको पहिचानलाई के सुरक्षित राख्न सकिएला । यही कुरा सोच्न हामी नेपालीले ढिला गरिरहेका छौँ जस्तो लाग्छ ।
यो देशको यस्तो दूरावस्था हुनुको मूलकारण अरु केही नभएर यही देशको बौद्धिक समाज र बुद्धिजीवीवर्ग नै भएको कुरामा कुनै दुईमत छैन । समाजलाई सही दिशामा निर्देशित गर्ने र सुव्यवस्था कायम गराउने बोद्धिक समाज बुद्धिजीवीवर्ग नै पद, अवसर, सुविधा सहुलियत र आर्थिक लाभको लागि आफूबाट निर्देशित व्यक्तिको झोले र कोटे बनेर आफूलाई बन्धकी राख्दछ भने समाजले ऊसँग के आश गर्ने ? देशले विकृति र विसङ्गतिबाट कसरी मुक्ति पाउन सक्दछ ।
विगतमा यो देशको गुरुहरु के पाउने आदर सम्मान र बौद्धिक समाजले पएको आस्था, निष्ठा र विश्वास आज कता हरायो ? भनेर भन्न सक्दछौँ । किन हरायो भनेर खोजी किन कसैले गर्दैनौँ ? हिजोको शिक्ष्ँकले पाउने मान, सम्मान, आदर आज किन विद्यार्थीले पाउन थाले भनेर सोच्न नसक्ने मन्दबुद्धि भएपछि देश र देशबासीलाई यस्तै दुर्दशामा श्रापित भएर बस्नु पर्छ ।
देशको अवस्था र व्यवस्था सुधार्न चाहने हो भने अझै समय छ तर समयमा बुद्धिजीवीवर्ग र बौद्धिक समाज सङ्कल्पित भएर दृढताका साथ छाडा भएका साँढेजस्ता हाम्रा नेताहरुलाई नै काजी हाउसमा हाल्न काम गर्नुपर्छ । यस्तो हुन सक्यो भने मात्र गुरुपूर्णिमा मनाउनुको सार्थक हुनेछ ।